haftasonuna az kala..

Sonunda yoğun iş temposuyla başladığım bu haftanın da sonu geldi... Günler o kadar hızlı geçiyor ki Eylül ayının tadını çıkaramadan Ekim ayına yol aldık bile.. Yazın cıvıltılı ruh halini geride bırakmakla beraber, sonbaharın rehaveti üstümüze çökmüş durumda.. Hemen atmak lazım :)
Yarın akşam dostlarım bizde yemekte.. Evli olmanın , kendine ait bir yaşam alanı yaratmanın en keyifli yanlarından biri de bu işte.. dostlarla geçirilen uzun akşamlar, sofrada geçirilen uzun sohbet saatleri.. Eve geç kalma derdi yok, sınır yok, paylaşımlar çok :)
Hayatta şansın insanın yüzüne gülebildiği nadir kişilerden sayılırım.. beni seven bir eşim, hatırı sayılır dostluklarım, her derdimi paylaştığım kardeşlerim, hayatıma destek bir ailem, ruhen ve bedenen sağlıklı bir halim var benim..
Küçük şeyleri dert etmek yerine, aslında hayatta sıradan gözüken, ancak kaybettiğinde değerini anlayabileceğin şeylerin varlığına şükretmek lazım değil mi??

Herkese musmutlu haftasonları :)

sonbahar kokusu

İzmir' e ilk yağmur düşerken içime de düştü sanki o damlalar.. çok seviyorum eylül'ün bu hüzünlü havasını...insanın kendine biraz daha döndüğü, yoğun yaz aktivitelerinden kopmaya başladığı, eğlencelerin yerini yavaş yavaş ev oturmalarının aldığı, sereserpe kıyafetlerimizi hırkalarla süslendirdiğimiz sonbahar, yoğun toprak kokusu, yer yer melankoliklik:)
İnsan her zaman enerji dolu olamıyor, her zaman arkdaşlarıyla kahkaha atıp dağıtamıyor.. Özüne dönmesi gerekiyor. Bunu yapamayanlar ise bence kendi "öz"' lerinden kokuyor. Kendine bile itiraf edemedikleri gerçeklerden belki de..

Hyatın her döneminde insanı meşgul eden şeyler mutlaka çıkıyor e biz her dönemimizde hayatımızın yoğun olduğu günleri yaşadığımızı zannediyoruz. Oysa bilmiyoruz  ki her gelen gün bizim için daha koşuşturmalı, daha yorucu, daha vurucu... eskiden kendime zaman ayıramadığım zamanlarda şikayetçi olurdum çoğu zaman. Şimdiyi bilseydim olur muydum hiç :)Şimdi ise geleceği bilsem :) Hrkesce genel geçer döngü bu işte. Kimse için ne bir eksik ne bir fazla. yaşanması zorunlu..Şkayetçi değilim, memnuniyetsiz hiç değilim..Ama yine de bir özlem gelip gitmiyor değil arada eskilere...

B satırlar;hayatın koşuşuturmasına yeni başladığını farkeden "benin" duygularıdır....

Sygılar,sevgiler...

ben geldim:)

çok uzun zaman oldu yazmayalı.. Bu dönemde hayatımda değişenler ise bi hayli fazla. yazmak için biriktirdiğim çok yazım, paylaşmak için beklediğim çok resmim var elimde..
bekar statüsünden çıkalı bugün itibariyle 1 ay 11 gün olmuş :) içimde ev hanımlığı mı varmış bilmemekle beraber çabuk alıştım diyebilirim evlilik hayatına:) tabiki zorluklarını saymaya gerek yok malum :))) ama yine de şöyle akşam olup çayını demleyip eşinle birlikte ayaklarını uzatıp televizyonun karşına geçtin mi hiç bir zorluk kalmıyor geriye düşünülecek..
İlerleyen günlerde kına ve düğün detaylarının yanı sıra ev detayları ile yeni yazılarda görüşmek üzere:)

hoşgeldim ben...

vedalar, başlangıçlar, değişik duygular..

Her veda yeni bir başlangıç mıdır?

Uzun zamandır yazamadığım bu dönem içerisinde evim artık tam anlamıyla bitti :)) Nazar değmesin ama pek bir yolunda gitti herşey... Hazırlıklar son sürat devam ederken davetiyler dağıtıldı, her yeni güne hep yeni heycanlarla uyanıldı. Biraz buruk çokça mutlu....

Bu heycanlardan bir tanesi de cuma akşamı idi... Sözlerle ifade edemeyeceğim kadar değerli olan iki arkadaşım, kardeşlerim..Burcu ve Aslı..

Bana yapmış oldukları Bekarlığa Veda Partisi, değme organizatörleri cebinden çıkartır, çarpar, böler hatta toplar :) Her şey en ince ayrıntıya kadar düşünülebilir mi acaba?? Ve en önemlisi hiç bir sorun çıkmadan o kadar kişi bir ortak noktada buluşturulup bu kadar eğlenebilir mi??

Yer denizin dibi..Hafif İzmir rüzgarı..Fonda harika şarkılar...Her baktığım yerde en özel dostlarım..Gülen yüzler , arada ağlayan gözler..Herkesin elinde tefler, marakaslar...Üstümde bir Mrs. AKIŞ tişörtü:) Daha ne olsun ki..İşte size fotoğraflar...

Evim için çarpı işi

   

Merhaba,

Uzun zamandır birşeyler yayınlayamıyorum. O kadar yoğun ve yorucu bir dönemdeyim ki ruhen ve fiziken kendimi pek iyi hissettiğim söylenemez. Evlilik zor mu bilemem ama evliliğe adım atmak bir hayli zormuş onu anladım. Evinden toplanan her bir parça, ruhundan da aynı oranda eksiliyor. Her daim bir göz dolma anı, iç burkulması ve o günü düşünmek. Nasıl bir tezatlıktır ki yaşanan...En mutlu olduğun an ile mutsuz zolduğun an içiçe.. Evimiz bitmek üzere.. Sadece halılarımız kaldı. Hayallerimin resmini evimde görebiliyorum.O yüzden şanslı kesimden sayılırız. Her şey gönlümüze göre oldu. İlerleyen zamanlarda tek tek her bir köşesini sizinle paylaşacağım. Şimdilik sadece bir köşesiyle idare edin:)

Koltuklarımızın desenine uygun çarpı işi yapmak istedim ve kısa bir sürede bitti ancak çerçeveletinceye kadar sizinle paylaşmak istemedim. Şimdi çerçevelettim ve evimizin en güzel köşesinde gramafonumuzun yanında yerini aldı :)

Annem...

Yıllar önce bir kompozisyon yarışması için anneme bir mektup yazmıştım. Ama daha sonrasında yarışmaya göndermek yerine sadece annemde kalsın ona özel olsun istedim..Kompozisyonun adı "Gün Işığım" idi. Şimdi düşünüyorum da insanların etrafındaki kişilere olan duyguları nasıl değişkenlik gösterebiliyorsa anneye duyulan sevgi ve hissiyat da bir o kadar değişmiyor. Belki 12 sene oldu yazıyı yazalı ama annem hala benim gün ışığım. Özellikle şu dönemimde farkettimki ister yükü üzerimden atma olsun adı isterse işten kaçma, o evet diyorsa evet o hayır diyorsa hayır olabiliyor çoğu karar.
Onun evet dediği şeylere o kadar körü körüne gidiyorum ki işte asıl güven duygusu bu olsa gerek. Yoksa lafta kalmış eşine dostuna sarfettiğin güven sözleri. Gözün kapalı gidebiliyor musun başkasının gösterdiği yoldan??

Karşıyım ben öyle özel günlere aslında.. 364 gün kıymeti zar zor bilinen şeylerin neden 1 gün özeli olsun ki. Gösterebiliyorsan eğer sevgini diğer günlerde de hediyeler falan hikaye kalıyor bunun yanında. 

Şimdi bu yazıyı okurken gözleri dolar anneciğimin.

Anneler günün şimdiden kutlu olsun annem. İyi ki varsın!!